Na czym polega poręczenie
Umowa poręczenia (art. 876 i nast. Kodeksu cywilnego) to zobowiązanie osoby trzeciej do wykonania zobowiązania najemcy, gdyby ten sam go nie wykonał. Oświadczenie poręczyciela musi mieć formę pisemną pod rygorem nieważności: ustne obietnice, maile czy deklaracje na komunikatorze nie mają mocy prawnej.
W stosowanych przez nas umowach odpowiedzialność jest solidarna i bez subsydiarności: przy zaległości właściciel nie musi najpierw pozywać najemcy ani prowadzić wobec niego egzekucji, tylko może od razu wezwać poręczyciela do zapłaty.
Co obejmuje odpowiedzialność poręczyciela
Nie tylko czynsz. Standardowy zakres to:
- zaległy czynsz i opłaty związane z najmem,
- odsetki od zaległości,
- koszty naprawy szkód w lokalu,
- koszty dochodzenia roszczeń (wezwania, postępowanie, zastępstwo prawne).
Umowa określa maksymalną kwotę odpowiedzialności (limit kwotowy), w której mieszczą się wszystkie roszczenia. To porządkuje sytuację obu stron. Poręczenie nie wygasa z dniem końca najmu: trwa do pełnego rozliczenia, bo część kosztów (szkody, niedopłaty za media) wychodzi dopiero przy zdaniu lokalu.
Szczegóły, których pilnujemy
- Zgoda małżonka poręczyciela: przy wspólności majątkowej brak pisemnej zgody małżonka może mocno ograniczyć egzekucję z majątku wspólnego, więc wymagamy jej na etapie podpisania.
- Weryfikacja poręczyciela: poręczenie jest tyle warte, co wypłacalność poręczyciela; dane i podpis zbieramy formalnie, jak przy najemcy.
- Obowiązek informacyjny: przy narastającej zaległości najemcy informujemy poręczyciela, zanim kwota urośnie do zaskakujących rozmiarów.
Kiedy stosujemy poręczenie
Standardowo przy najmie studentom (poręczają rodzice lub opiekunowie) oraz gdy dochód kandydata jest w porządku, ale krótki staż pracy czy brak historii najmu podnosi ryzyko. Poręczenie uzupełnia kaucję i umowę najmu okazjonalnego, a nie zastępuje ich: to trzecia warstwa zabezpieczenia.
Autor: Sonia Garbowska · aktualizacja: 8 lipca 2026