Dwie polisy, dwa różne ryzyka
Przy wynajmie sensownie działa podział na dwie warstwy ochrony:
- Polisa właściciela: obejmuje nieruchomość (mury, instalacje, elementy stałe) od zdarzeń losowych typu pożar czy zalanie oraz OC właściciela, np. gdy awaria instalacji w twoim mieszkaniu zaleje sąsiada.
- Polisa najemcy: OC w życiu prywatnym, które pokrywa szkody wyrządzone przez lokatora, plus ubezpieczenie jego ruchomości. Ryzyka generowane przez najemcę (jego rzeczy, rzeczy gości, zwierzęta) powinny być ubezpieczone po jego stronie, nie w twojej polisie.
Pułapka: OC najemcy bez rozszerzenia nie chroni mieszkania
Najczęstszy błąd: lokator pokazuje polisę OC w życiu prywatnym i wszyscy uznają temat za załatwiony. Standardowe OC nie obejmuje szkód w mieniu najmowanym, czyli dokładnie w twoim mieszkaniu. Konieczne jest rozszerzenie odpowiedzialności o szkody w mieniu najmowanym (w PZU funkcjonuje jako „klauzula nr 4”). Bez niego ubezpieczyciel może odmówić wypłaty za zniszczenia w lokalu.
W zarządzanych mieszkaniach wymagamy od najemców polisy z tym rozszerzeniem i sumą ubezpieczenia co najmniej 150 000 zł. Taka suma pokrywa scenariusze, przy których kaucja jest tylko symboliczna: poważne zalanie, pożar, dewastacja. Roczna składka to rząd wielkości 80-150 zł, więc koszt nie jest barierą.
Weryfikacja polisy to też praca
Polisę trzeba nie tylko mieć, ale i sprawdzić: zakres, sumę, okres ochrony i to, czy rozszerzenie o mienie najmowane faktycznie jest w dokumencie, a nie tylko w zapewnieniach. Pilnujemy też odnowień, bo polisa wygasa zwykle po roku, a najem trwa dłużej. Na życzenie pomagamy właścicielowi dobrać polisę dopasowaną do nieruchomości.
Autor: Sonia Garbowska · aktualizacja: 8 lipca 2026