Czym różni się najem instytucjonalny od okazjonalnego?

Kto korzysta z której formy?

Kryterium jest status wynajmującego. Osoba prywatna, wynajmująca mieszkanie poza działalnością gospodarczą, korzysta z najmu okazjonalnego (art. 19a-19e ustawy o ochronie praw lokatorów). Podmiot prowadzący działalność gospodarczą w zakresie wynajmu, jak spółka czy przedsiębiorca, zawiera umowy najmu instytucjonalnego (art. 19f-19j tej samej ustawy).

Co jest wspólne?

W obu formach najemca składa notarialne oświadczenie o dobrowolnym poddaniu się egzekucji. To ono daje właścicielowi uproszczoną drogę odzyskania lokalu. Zamiast klasycznego procesu o eksmisję właściciel występuje o klauzulę wykonalności dla aktu notarialnego i kieruje sprawę do komornika.

Co wyróżnia formę instytucjonalną?

• Brak lokalu zastępczego: najemca nie musi wskazywać mieszkania, do którego się wyprowadzi, ani przedstawiać zgody jego właściciela. W oświadczeniu przyjmuje do wiadomości, że w razie egzekucji prawo do lokalu socjalnego mu nie przysługuje.
• Brak zgłoszenia do urzędu skarbowego: obowiązek zgłoszenia umowy w ciągu 14 dni dotyczy tylko najmu okazjonalnego. Podatek z najmu firma rozlicza w ramach swojej działalności.
• Czas trwania: umowa najmu instytucjonalnego zawierana jest na czas oznaczony, bez górnego limitu 10 lat obowiązującego przy okazjonalnym.

W praktyce najem instytucjonalny ułatwia znalezienie najemcy

Wymóg lokalu zastępczego bywa największą przeszkodą najmu okazjonalnego. Nie każdy kandydat ma w Polsce rodzinę lub znajomych gotowych podpisać zgodę. Przy najmie instytucjonalnym ten problem znika, dlatego firmowi właściciele mieszkań mają szerszą pulę kandydatów przy zachowaniu tego samego poziomu zabezpieczenia. W zarządzanych przez nas lokalach stosujemy obie formy, zależnie od statusu właściciela.