Czym różni się najem okazjonalny od zwykłej umowy najmu?

Porównanie punkt po punkcie

	Najem tradycyjny	Najem okazjonalny
Czas trwania	określony lub nieokreślony	zawsze oznaczony, maksymalnie 10 lat
Eksmisja problemowego lokatora	proces sądowy, często wieloletni	klauzula wykonalności dla aktu notarialnego i egzekucja komornicza
Notariusz	niepotrzebny	wymagany: oświadczenie najemcy o poddaniu się egzekucji
Lokal zastępczy	niewymagany	najemca wskazuje lokal i zgodę jego właściciela
Zgłoszenie do urzędu skarbowego	brak obowiązku zgłoszenia umowy	obowiązkowe, 14 dni od rozpoczęcia najmu
Koszt zawarcia	brak kosztów notarialnych	akt notarialny, zwykle ok. 550-1000 zł

Podstawa prawna najmu okazjonalnego: art. 19a-19e ustawy z 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów; oświadczenie o poddaniu się egzekucji: art. 777 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania cywilnego.

Najważniejsza różnica: co się dzieje, gdy lokator nie chce się wyprowadzić

Przy zwykłej umowie czeka cię pozew o eksmisję, rozprawy i okresy ochronne. Przy najmie okazjonalnym, po wygaśnięciu lub rozwiązaniu umowy, doręczasz najemcy pisemne żądanie opróżnienia lokalu (z podpisem notarialnie poświadczonym), a po bezskutecznym upływie terminu występujesz o klauzulę wykonalności i kierujesz sprawę do komornika. Warunek: umowa musiała być zgłoszona do urzędu skarbowego w terminie.

Co wybrać

Z perspektywy właściciela najem okazjonalny to kilkaset złotych i jedna wizyta u notariusza w zamian za realne zabezpieczenie na wypadek najgorszego scenariusza. Dlatego w zarządzanych przez nas mieszkaniach zwykłych umów nie stosujemy w ogóle: podpisujemy wyłącznie najem okazjonalny, a dla właścicieli prowadzących działalność w zakresie wynajmu najem instytucjonalny.