Czym różni się najem okazjonalny od zwykłej umowy najmu?

Porównanie punkt po punkcie

	Najem tradycyjny	Najem okazjonalny
Czas trwania	określony lub nieokreślony	zawsze oznaczony, maksymalnie 10 lat
Eksmisja problemowego lokatora	pozew i odrębny wyrok nakazujący opróżnienie lokalu	wniosek o klauzulę wykonalności dla aktu notarialnego i czynności komornika
Notariusz	niepotrzebny	wymagany, oświadczenie najemcy o poddaniu się egzekucji
Lokal zastępczy	niewymagany	najemca wskazuje lokal i przedstawia zgodę jego właściciela
Zgłoszenie do urzędu skarbowego	brak obowiązku zgłoszenia umowy	obowiązkowe, 14 dni od rozpoczęcia najmu
Koszt zawarcia	brak kosztów notarialnych	akt notarialny, zwykle kilkaset złotych

Podstawą prawną najmu okazjonalnego są art. 19a-19e ustawy z 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, a podstawą oświadczenia o poddaniu się egzekucji jest art. 777 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania cywilnego.

Najważniejsza różnica, gdy lokator nie chce się wyprowadzić

Przy zwykłej umowie czeka cię pozew o eksmisję, rozprawy i okresy ochronne. Przy najmie okazjonalnym, po wygaśnięciu lub rozwiązaniu umowy, doręczasz najemcy pisemne żądanie opróżnienia lokalu z podpisem poświadczonym notarialnie, a po bezskutecznym upływie terminu występujesz o klauzulę wykonalności i kierujesz sprawę do komornika. Jest jeden warunek. Umowa musiała być zgłoszona do urzędu skarbowego w terminie.

Co wybrać?

Z perspektywy właściciela najem okazjonalny to kilkaset złotych i jedna wizyta u notariusza w zamian za zabezpieczenie na wypadek, gdy lokator nie chce się wyprowadzić. Dlatego w zarządzanych przez nas mieszkaniach zwykłych umów nie stosujemy w ogóle. Podpisujemy wyłącznie najem okazjonalny, a dla właścicieli prowadzących działalność w zakresie wynajmu najem instytucjonalny.